Προχτές επανυγιρίσαμεν με αφορμή την αποφοίτησή μας, τάχα, τζαι ακόμα σκέφτουμε αν είναι καλό τούτο ή όι. Επελλαρίζαμε με τους αφρούς (εγινήκαμεν μαύροι τζαι γέριμοι) τζαι εγυρίζαμεν με τα αυτοκίνητα κάτω στο κέντρο της πόλης καταλήγοντας σε μία θάλασσα να πλατσουρίζουμεν. Ωραία μέρα με μιαν δόση μελαγχολίας για ευνόητους λόγους. (μα να μεν περάσει η πυγολαμπίδα στον τελικό της eurovision?). Πάμε για άλλα τωρά. Στρατά, τζαι μετά σπουδές….άλλη έννοια τζαι τούτη. Ρε τι θα κάμω εγώ με τη ζωή μου?????????
Sunday, May 17, 2009
Saturday, May 16, 2009
Είναι κανείς εδώ?
Αν υπάρχει καμιά ψυσιή που διαβάζει το blog παρακαλείται να πει το κόμεντ της για το νέο τέμπλεϊτ. Επίσης όποιος δεν έχει σνιφάρει ποτέ Χοσέ Κουέρβο άσπρη δεν ξέρει τι χάνει.
Have a nice day!
Have a nice day!
Thursday, May 14, 2009
Είμαι σε λάθος εποχή, βαρέθηκα!
Μερικές φορές άμα είμαι όξυπνος τζαι ψιλομεθυσμένος μέστα άγρια μεσανυκτα, κάθουμαι τζαι σκέφτουμαι: Τι γυρεύκω εγώ στην εποχή που ζω? Τι εσκέφτεσουν ρε κύριε πελαργέ όταν με πέταξες μέστην Κύπρο πριν 20 χρόνια? Αχχ, τι ωραία που θα ήταν αν εγενιούμουν το 1930 στο Σικάγο. Τζαι το όνομα μου ήταν Γουίλι Μπράουν. Να ήμουν ένα πάμφτωχο μαυρούι που να εδούλευκα ούλλη μου τη ζωη για να πιάσω μια κιθάρα. Τζαι μόλις πιάσω την κιθάρα (18 εν καλή ηλικία) να πιάσω το Μισισιπί τζαι να πιέννω κάτω για να γίνω Μπλούζμαν. Εννα ήθελα να έπαιζα όπως τον Ry Cooder ή τον Arlen Roth. Να το έγραφα τούτο ασπούμε. Να έβρισκα τζαι κανένα πιο μεγάλο μπλούζμαν που να με έπερνε μαζί του τζαι να με έβαλλε στη θέση μου όποτε την έβλεπα τάχα και μεγάλος. Τούτα σκέφτουμαι τζαι πιάνω την κιθάρα τζαι πάω τζαι χάνουμαι τζαι πιττώννω μόνος μου. And I go to the crossroads, and I fall down on my knees. Κομματάρα τζαι τούτο. Ωραίες εποχές. Ενηξέρω αν θα πουλούσα τζαι γω την ψυσιή μου όπως τον Ρομπερτ Τζόνσον. Εν νομίζω να τα βρίσκαμε με το διάβολο στη συναλλαγή! Εν θα γράψω τη ζωή μου γιατί εννα μείνουμε δαμε. Πάμεν απευθείας στο τέλος. Μια μέρα στα 35 μου, όπως βαστώ την κιθαρούα μου τζαι περπατώ, έρκετε ένας ληστής τζαι μασιερώνει με. Παίρνουν με στο νοσοκομείο αλλά οι γιατροί αρνούνται να τζίσουν πάνω μου επειδή είμαι μαύρος. Τζαι πεθανίσκω! Θάφκουν με μαζι με την κιθάρα. Εν πατά κανένας στην κηδεία μου γιατί εν με ξέρουν. Οι δικοί μου εν θα το μάθεουν ποτέ γιατί εν έσιει κάποιο να τους το πει. Τζαι μετά που 40 χρόνια ούλλοι ακουν τα 30 τραγούδια που έφτασα τζαι ηχογράφησα. Άτε, δη Εντ...και ο νοών νοείτο....Wednesday, May 13, 2009
How poor people live!
One day a father of a very wealthy family took his son on a trip to
the country with the firm purpose of showing his son how poor people
live.
They spent a couple of days and nights on the farm of what would be
considered a very poor family.
On their return from their trip, the father asked his son, "How was
the trip?"
"It was great, Dad."
"Did you see how poor people live?" the father asked.
"Oh yeah," said the son.
"So, tell me, what did you learn from the trip?" asked the father.!
The son answered: "I saw that we have one dog and they had four.
We have a pool that reaches to the middle of our garden and they have
a creek that has no end.
We have imported lanterns in our garden and they have the stars at
night.
Our patio reaches to the front yard and they have the whole horizon.
We have a small piece of land to live on and they have fields that go
beyond our sight.
We have servants who serve us, but they serve others.
We buy our food, but they grow theirs.
We have walls around our property to protect us, they have friends to
protect them."
The boy's father was speechless.
Then his son added, "Thanks, Dad, for showing me how poor we are."
Isn't perspective a wonderful thing? Makes you wonder what would
happen if we all gave thanks for everything we have, instead of
worrying about what we don't have.
Taken from http://www.cloudwater.org/
live.
They spent a couple of days and nights on the farm of what would be
considered a very poor family.
On their return from their trip, the father asked his son, "How was
the trip?"
"It was great, Dad."
"Did you see how poor people live?" the father asked.
"Oh yeah," said the son.
"So, tell me, what did you learn from the trip?" asked the father.!
The son answered: "I saw that we have one dog and they had four.
We have a pool that reaches to the middle of our garden and they have
a creek that has no end.
We have imported lanterns in our garden and they have the stars at
night.
Our patio reaches to the front yard and they have the whole horizon.
We have a small piece of land to live on and they have fields that go
beyond our sight.
We have servants who serve us, but they serve others.
We buy our food, but they grow theirs.
We have walls around our property to protect us, they have friends to
protect them."
The boy's father was speechless.
Then his son added, "Thanks, Dad, for showing me how poor we are."
Isn't perspective a wonderful thing? Makes you wonder what would
happen if we all gave thanks for everything we have, instead of
worrying about what we don't have.
Taken from http://www.cloudwater.org/
Monday, May 11, 2009
Πως έγινα έτσι ρε γαμώτο?
Χτες πάλε επήαμε Λευκωσία. Λατρεύω τη Λευκωσία! Πάντα έσιει κάτι να κάμεις. Αν δεν αγαπούσα τη θάλασσα τελικά θα μετακόμιζα στη Λευκωσία σίγουρα. Είδαμε ένα καταπληκτικό θέατρο. Εν είσιεν πλοκή. Ήταν απλά γεγονότα και μυνήματα παρουσιασμένα με ένα πολλά ράντομ τρόπο. Έκαμε με να σκεφτώ πολλά. έβαλλα τον εαυτό μου στη θέση των ηρώων τζαι προσπαθούσα να σκεφτώ τι θα έκαμνα εγώ στη θέση τους. Ομολογώ ότι εν το επολλοκατάλαβα, αρκήσαμε τζαι λλίο να πάμε, αλλά άρεσε μου. Μετά επήαμε New Division για 2-3 ποτά και μετά πάλε σπίτι.
Εν είμαι καθόλου καλά τον τελευταίο καιρό. Εν με αναγνωρίζω. Θυμούμαι τον εαυτό μου πιο παλιά γεμάτο ενέργεια. Ήμουν ένα παιδί με στόχους και όρεξη. Άμα έβαλλα κάτι στο μυαλό μου έκαμνα ότι μπορούσα για να το πετύχω. Ασχολούμουν με πολλά. Τωρά θωρώ τον εαυτό μου και τι είμαι? Ένα τίποτε. Τί ξερω να κάμνω? Λλία πράματα τζαι τζίνα εν μισά. Ούλλη μέρα βαρκούμαι τζαι κάθουμαι τζαι δεν κάμνω τίποτε. Εν έχω solid στόχους για το μέλλον μου ούτε έχω clue τι θέλω να κάμω με τη ζωή μου. Απλά είμαι κολλημένος σε μια κόλαση τζαι περιμένω να τελειώσει πριν κάμω οτιδήποτε άλλο. Επαρέτησα και την κιθάρα. Εν εμπορούσα άλλο. Εκάθουμουν να παίξω τζαι ήθελα να την σπάσω πάστην τζεφαλή μου. Ήμουν κενός. Χωρίς συναίσθημα. Αλλά αφού δεν είμαι ελεύθερος, πως να έχω συναίσθημα. Η μάνα μου λαλεί μου ότι υπερασχολούμαι. Μπορεί να έσιει τζαι δίκαιο. Μάλλον έσιει δίκαιο. Αλλά τι μπορώ να κάμω? Πάντα εσκέφτουμουν τζαι εφιλοσοφούσα τζαι ανάλυα τα πράματα. Γαμώτο, εν μου αρέσκω έτσι. Εν με ξέρω καθόλου! Θέλω τον παλιό μου εαυτό. Τίποτε εν με ενθουσιάζει πλέον. Άρχισα να γίνομαι τζαι αγχώδης! Ποιος? Εγώ!! Αν είναι δυνατόν. Ελπίζω να αποκτήσω το χαμένο μου self esteem σύντομα αλλιώς με βλέπω στην καρέκλα του ψυχαναλητή.
Εν είμαι καθόλου καλά τον τελευταίο καιρό. Εν με αναγνωρίζω. Θυμούμαι τον εαυτό μου πιο παλιά γεμάτο ενέργεια. Ήμουν ένα παιδί με στόχους και όρεξη. Άμα έβαλλα κάτι στο μυαλό μου έκαμνα ότι μπορούσα για να το πετύχω. Ασχολούμουν με πολλά. Τωρά θωρώ τον εαυτό μου και τι είμαι? Ένα τίποτε. Τί ξερω να κάμνω? Λλία πράματα τζαι τζίνα εν μισά. Ούλλη μέρα βαρκούμαι τζαι κάθουμαι τζαι δεν κάμνω τίποτε. Εν έχω solid στόχους για το μέλλον μου ούτε έχω clue τι θέλω να κάμω με τη ζωή μου. Απλά είμαι κολλημένος σε μια κόλαση τζαι περιμένω να τελειώσει πριν κάμω οτιδήποτε άλλο. Επαρέτησα και την κιθάρα. Εν εμπορούσα άλλο. Εκάθουμουν να παίξω τζαι ήθελα να την σπάσω πάστην τζεφαλή μου. Ήμουν κενός. Χωρίς συναίσθημα. Αλλά αφού δεν είμαι ελεύθερος, πως να έχω συναίσθημα. Η μάνα μου λαλεί μου ότι υπερασχολούμαι. Μπορεί να έσιει τζαι δίκαιο. Μάλλον έσιει δίκαιο. Αλλά τι μπορώ να κάμω? Πάντα εσκέφτουμουν τζαι εφιλοσοφούσα τζαι ανάλυα τα πράματα. Γαμώτο, εν μου αρέσκω έτσι. Εν με ξέρω καθόλου! Θέλω τον παλιό μου εαυτό. Τίποτε εν με ενθουσιάζει πλέον. Άρχισα να γίνομαι τζαι αγχώδης! Ποιος? Εγώ!! Αν είναι δυνατόν. Ελπίζω να αποκτήσω το χαμένο μου self esteem σύντομα αλλιώς με βλέπω στην καρέκλα του ψυχαναλητή.
Sunday, May 10, 2009
Τα νέα μας
Πέμπτη βράδυ. Εκανονίσαμε με το gang να πάμε Λεμεσό να δούμε τον Πάνο Κατσιμίχα. Ομολογώ ότι εβαρκούμουν λλίο επειδή ούλλο τον Απρίλη επέζαμε τα τραγούδια τους ποτζεί ποδά συνέχεια αλλά εν τέλει επέρασα άψογα. Πάμε που λες στο Πέραμα μετα που κανένα 20λεπτο αναζήτησης. Ωραίος τόπος. Ο περιπτεράς που ερωτήσαμε για τες κατευθύνσεις είπε μας πως εν μπουζουξίδικο αλλά καμία σχέση. Όμορφα διακοσμημένος τόπος με προσεγμένο φωτισμό και μουσική τύπου Beatles, Bob Dylan, Led Zeppelin κλπ. Πιάνουμε τες μπύρες μας και καθούμαστεν και καρτερούμε να ξεκινήσουν. Επέρασεν και που το τραπέζι μας ο Πάνος και εχαιρέτησε μας, χε χε χε. Είσιεν κόσμο όλων των ηλικιών. Είσιεν πολλούς 50ρηδες που μάλλον ήρταν για να θυμηθούν τα φοιτιτικά τους χρόνια κ
αι πολλούς πιο μιτσιούς.
αι πολλούς πιο μιτσιούς.Ξεκινούν με το Λουλούδι του δάσους και μετά το για ένα κομμάτι ψωμι που το είπεν ο Ξυδούς. Η ορχήστρα άρεσε μου πολλά. Κάτι που πρέπει να μάθουμε ούλλοι μας είναι να παίζουμε απλά. Εν πολλά όμορφο πράμα να παίζεις απλά τζίνο που πρέπει. Σκέφτουμαι ότι μπορεί να πρέπει να παίξεις τα τραγούδια σου 1500 φορές και να τα βαρεθείς ώστε να μπορείς να παίζεις απλά. Ένα κομμάτι που πραγματικά εσυγκινήθηκα και ενόμιζα ότι ήταν να κλάψω, σπάνιο για μένα, ήταν το Μπλάιμπ Τρόυ Καφέ. Έκαμεν ένα καταπληκτικό πρόλογο και είπεν το με πάρα πολύ πάθος, όπως πάντα. Ειδικά τζίνο το "το γέλιο του πολέμου ακούω ξανά από παντού...". Είσιεν μια νοσταλγικότητα πολλά έντονη. Ο άνθρωπος εν απίστευτος. Που μιτσής εθάυμαζα τους. Εγράψαν κομμάτια που με εκφράζουν απόλυτα. Θα περιμένω άλλες μέρες ασπούμεν πάει μου πολλά αυτή την εποχή. Ο Μάνος ήταν πολλά παιδικός. Εθύμισεν μου το γυμνάσιο που άκουα Πυξ Λαξ. Ήταν ΟΚ αλλα εν ενθουσιάστηκα λόγω ρεπερτορίου. Κανεί Πυξ Λαξ. Εβαρέθηκα τους εδώ και χρόνια. Είσιεν κάτι κορούδες που εκαθούνταν απένατι μας που εχορέφκαν συνέχεια τσιφτετέλια, εφκέναν πάστα τραπέζια και λοιπά. Τσιλλάουτ ρε γκερλς! Γενικά επέρασα τέλεια. Τωρά μόλις ήρτα που Λευκωσία. Ήβρεν μας να πάμε να παίξουμε μουσική κάποιου/ας οποιουδήποτε. Η τυχερή ήταν μια πρώην συμμαθήτρια μου. Ωραία κοπέλλα αλλά εν την εκατάλαβα ποτέ. Εν μπορώ να ξεχωρίσω πότε εννοεί τζίνα που λαλεί. Νιώθω ότι ποττέ εν ήταν ειλικρινής. Οου γουέλ. Πάω για ύπνο
Monday, April 27, 2009
Α ναι, έχω και blog!
Ο Απρίλης δεν είσιε λάθος! Έκαμα ένα εκατομμύριο πράματα, επήα σε ένα κάρο τόπους και εγνώρισα και ενδιαφέροντα άτομα. Βαρκούμε να τα γράψω τωρά...
Subscribe to:
Posts (Atom)




