....

Έχω τα νεύρα μου. Θέλω διακοπές. Θέλω να φύγω να πετάξω να χαθώ. Τους έχω βαρεθεί. ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ Ετέλειωσε, έχασα το τέλλια

Τελείωσαν τα σχολεία

Τελείωσαν τα σχολεία. Πάμε πάρακατω. Τώρα προσπαθώ να κόψω τον εαυτό μου σε 1000 κομμάτια για να προλάβω όλα όσα θέλω να κάμω πριν να πάω στρατό. Μιλώ με μια κοπέλα που άρκεψε να μου αρέσκει πραγματικά. Έξυπνη, ωραία(παράξενα ωραία) ευχάριστη, θετική. Εν η αδερφή του κολλητού του αδερφού μου τζαι του αδερφού μου εν του αρέσκει το γεγονός οτι μιλώ μαζί της γιατί λαλεί ότι εν να τα κάμω σκατά. Κάμει μου τη ζωή δύσκολη αλλά είμαι αρφός του τζαι θέλω να πιστεύω ότι εν να το συνηθίσει. Μακάρι να παν όλα καλά γιατί δίνει στη ζωή μου μια ευχάριστη νότα.... αύριο πάω διεθνή κατασκήνωση. Εν να είναι πολλά ωραία φάση. Στις26 αποφοίτηση (θέλουν να κάμουμε τρεις(3!) πρόβες για την αποφοίτηση οι χαντοί σαν να είμαστε παλαβοί!). στις 27 το πάρτι των αποφοίτων τζαι μετά ουσιαστικά κοντέφκει ο καιρός για να πάμε μέσα. Είμαι ξανά ευτυχισμένος. Εν μου λείπει τίποτε....

In memory of a lost love

Άδειες στιγμές, ατέλειωτο ταξίδι, σιωπή, μυστήριο...
Αλήθεια, τι να 'ναι αυτό που αναστατώνει τις αισθήσεις κάθε φορά που σ'αντικρίζω?

Τι να 'ναι αυτό που με παρασύρει στο βλέμμα, τα μάτια, το χαμόγελό σου
Κλείνω τα μάτια και χάνομαι
Χάνομαι
Με σένα που αγάπησα
με σένα που αγαπώ
και θα αγαπώ
Αυτά της έγραψε. Μετά όμως χάθηκαν όλα...

Ξέρετε, εν πολλά άσχημο πράμα να κρατάς στα χέρια σου αυτήν που ονειρεύεσαι και να ξέρεις ότι δεν θα την έχεις ποτέ. Πάνε τώρα σχεδόν τρία χρόνια. Θυμούμαι μια νύχτα στην παραλία, δίπλα από τη φωτιά, μετά από μια υπέροχη νύχτα με πολύ κρασί να δακρύζω στην αγκαλιά της. Εν κλαίω ποτέ. Ήταν η πρώτη φορά. Περηφάνια, ίσως. Αναισθησία, μπορεί. Ψυχραιμία, ίσως. Ήταν όμως που τες πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου. Εν αλήθεια ότι νιώθεις το βάρος να φεύκει που το στήθος σου. At least it worked for me. Μετά από αυτήν λίγες φορές ένιωσα ξανά το συναίσθημα του έρωτα. Τις βαθιές αναπνοές, τη γροθιά (ή πεταλούδα. ad libitum) στο στομάχι. Άρχισα τα φτηνιάρικα μετά. Αχ, πως πάει ο καιρός. Κλείω τη δεύτερη δεκαετία. Κι όσο πάει γίνομαι πιο άδειος. Νόμιζα ότι είχαμε ζήσει κάτι αληθινό. Έκαμα λάθος? Κάθε χρόνο τέτοια εποχή σε θυμάμαι. Τότε που γνωριστήκαμε. Στο θέατρο. Θυμάσαι? Έννεν ωραίο να ξύνεις παλιές πληγές. Αρέσκει μου όμως τούτη η γλυκόπικρη μελαγχολία-θλίψη. Οι πινελιές σου έχουν μείνει στην ψυχή μου. Χαίρομαι που είμαστε ακόμα μαζί.

Για την Ε.Σ.

I've got a feeling called the blues oh lord....

Μμμμμ....νύχτα, δροσιούα, ησυχία, χαμηλός φωτισμός, jazz (ωραίο κομματούδιν, ακούστε το), τσιγάρο...Πάει πολλά ένα κρασί αλλά πίνω αντιβίωση. Ναι, αρρώστησα. Μάλλον εν φαρυγγίτιδα. Εν ήταν ξεκάθαρος ο γιατρός. Όπως και να 'χει..Πίσω στην ωραία ατμόσφαιρα..Το καλοκαίρι εμπήκε για τα καλά. Αρκέψαν οι θάλασσες, οι ολονύχτιες εξόδοι, τα πολλά ποτά και τα φλερτ με τις τουρίστριες. Εξεκινήσαμε να κλείουμε τζαι ημερομηνίες για συναυλίες (ελπίζω κάποιοι που εν ήρτετε ακόμα να μας δείτε να ταράξετε να έρτετε)...Κάτι εν μου κολλά όμως. Πάλε νιώθω μπλου. Σήμερα πάλε ανακάλυψα ξανά ότι οι άνθρωποι εν αχάριστοι τζαι αχόρταγοι (βλέπε "Περί αχαριστίας"). Ένα τούτο. Το αλλο είναι ότι εν ποοολλά απάνθρωπο να εν τόση πυρά τζαι να φορούμε μακρομάνικα μέσα. Εν αδικία να με γειώσαν τζαι να μεν επήα ΣΜΕΦ γαμώτο. Αφού άξιζα το. Μόλις εθυμήθηκα το Ρίο Φανκ!! Πολλά όμορφο κομμάτι. Ναι είμαι συγχισμένος. Νιώθω ότι χρωστώ τζαι ότι μου χρωστούν. Θέλω να πιάσω ούλλους τους γνωστούς μου με τη σειρά τζαι να τους πω τι νιώθω, τι εκάμαν που με πείραξε, να απολογηθώ για τα δικά μου λάθη. Νιώθω ότι έχω unfinished business.
Πόψε εμιλήσαμε για πολλά με το Χάρη. Ήταν ωραια. Ήταν πολλά chilled out φάση. Ακούσαμε τζαι λλίο τα τραγούδια της συναυλίας του άλλου μήνα τζαι εκάμαμε λλία σχέδια. Εννά έσιει φάση. Ελπίζω να κάμουμε πάνω που μισή πρόβα τούντη φορά. Ή τουλάχιστον ας κάμουμε μισή αλλά να είμαστε ούλλοι τζιαμέ.
Things to do:
1. Να ετοιμάσω ούλλα μου τα χαρτιά για να πάω την Πέμπτη Λευκωσία να κάμω application για scholarship στο Fulbright.
2.Practise my groovy funky basslines.
3.Chill out and stop thinking - Να βάλω το μυαλό μου σε τάξη. Θέλω μια αλλαγή!!!!
4.Πρέπει να σταματήσω να θέλω να τα κάμω ούλλα εχτές τζαι πρέπει να μάθω να λαλώ όχι.

Life lessons

Πριν λίες μέρες είπε μου ένας φίλος να πάμε στην τελική γιορτή ενός ειδικού σχολείου σε ένα χωρκούι ένα τέταρτο μακριά που το σπίτι μου με το αυτοκίνητο γιατί εκαλέσαν μας τζαι εν να ήταν κάτι διαφορετικό. Όταν επήαμε ( 30 λεπτά καθυστερημένοι ) εδιούσαν πλακέτες ο ενας επιθεωρητής του άλλου, εκάμαν φοινιτζιά την διευθύντρια που ήταν να γίνει επιθεωρήτρια τζαι γενικά ευλογούσαν τα γένια τους. Ενευριάσαμε γιατί πρώτα από όλα εν χρειάζεται τόσο μπλα μπλα τζαι γιατί εμείς επήαμε για να δούμε τα παιδιά με ειδικές ανάγκες χαρούμενα, να μας παρουσιάσουν τη γιορτή. Εξέραμε τζαι κάποια που τα παιδιά λόγω εκδηλώσεων που διοργανώνουμε κάθε χρόνο για να τους παίζουμε μουσική έτσι εθέλαμε πολλά να δούμε τη γιορτή . Μετά που καμιάν ώρα, κατά τη διάρκεια της οποίας επαρελάσαν πάνω στη σκηνή βουλευτές ( οι οποίοι εφύαν πριν να ξεκινήσει η γιορτή με τα παιδιά), οι χορηγοί, οι δάσκαλοι κτλπ, έφκηκεν πάνω η γυμνάστρια του σχολείου για να μας παρουσιάσει τους αθλητές τζαι τα επιτεύγματα τους. Εχειροκρωτήσαμε τους με πολλή χαρά γιατί άξιζε τους. Τζαι ξεκινά η γιορτή. Η ιδέα ήταν εξαιρετική. Μια αναδρομή στα μεγάλα στάδια της ελληνικής μουσικής. Είχε μια μικρή ορχήστρα και μια χορωδία (παιδιά και δάσκαλοι) τζαι επαρουσιάζαν τραγούδια. Μετά εχορεύκαν οι υπόλοιποι. Το ταξίδι εξεκίννησε με καντάδες, μετα ρεμπέτικα,ελληνικός κινηματογράφος, πόπ(η εποχή των ολίμπιανς), τζαι η σημερινή κατάσταση της ελληνικής μουσικής. Ειλικρινά σας λέω εσηκώστηκεν η τρίχα μου στα παραπάνω τραγούδια. Η χορωδία ήταν σωστή, τα τραγούδια ωραία αλλά χού κέαρς? Εν που τις λίγες φορές που είδα την πραγματική ευτυχία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα ανθρώπων. Τζαι τούντα παιδιά εν εμπορούσαν να κάμουν πολλά πράματα που για μας εν δεδομένα (πχ να περπατήσουν, να μιλήσουν καθαρά). Τζαι ήταν πραγματικά χαρούμενα. Εν μπορώ να σας περιγράψω τα συναισθήματα μου. Απέραντη χαρά αλλά τζαι αγανάκτηση γιατί είμαστεν αχάριστοι ρε γαμώτο. Πριν λίες μέρες έγραφα δαμέ ότι είμαι μίζερος τζαι ότι εν έχω ζωή. Τελικά είμαι μικρός άνθρωπος, εν μπορώ να χαρώ με τα καθημερινά της ζωής, θέλω κάτι άλλο. Γιατί? Γιατί να μεν εκτιμώ τη ζωή σαν τζείνα τα παιδιά που στο κάτω κάτω εν μπορούν να την ζήσουν στο 100%? Ευχαριστώ φίλε μου που με επήρες στην εκδήλωση, ήταν μάθημα ζωής.

Dear diary,

Παράξενη μέρα η σημερινή. Ήρτα σπίτι πτώμα τζαι έππεσα να τζιμηθώ το απόγευμα. Οι δικοί μου είπαν μου ότι επαραμιλούσα στον ύπνο μου τζαι ελάλουν αρλούμπες. Έσιει που τον τζαιρό που ήμουν μωρό, τότε που ήμουν του θανατά τζαι εψήνουμουν στον πυρετό να μιλήσω στον ύπνο μου. Εξύπνησα ανάλαφρος τζαι ξεκούραστος. Είχα όμως το αίσθημα ότι ο εγκέφαλος μου εξατμίστηκε που τη ζέστη. Εν εμπορούσα να σκεφτώ τίποτε. Μισώ τούντες φάσεις. Επήα γιατρό για το βήχα που έχω τούντες μέρες και μετά γυρούς ποτζεί ποδά. Εσυνάντησα μια παλιά μου αγάπη σε ένα κατάστημα. Πρέπει να έσιει 2 χρόνια να τη δω, αν τζαι ζούμε στο ίδιο χωρκό. Ήταν γλυκύτατη. Εθυμούμουν ακόμα το άρωμα της. Εν άλλαξεν τζαι πολλά. Ψηλή, μαύρο μαλλί πιασμένο πίσω τζαι καυμπόικο περπάτημα. Εμεγάλωσε όμως. Εμιλήσαμε λλίο, είπαμενα τα νέα μας..Είπε μου ότι είμαι ακόμα ο ίδιος αναίσθητος που ήξερε τζαι ότι εν θα σοβαρευτώ ποτέ. (Ορθόν) Αλλά ξέρουμε τζαι οι δκυό ότι εν τούτο που της αρέσκει πάνω μου.

Τη νύχτα επέρασα που μια ταβερνούα που ετρώαν κάτι φίλοι μου. Είπαμεν τα τζιαμέ λλίο με τα παιδκιά, είδα τζαι μια μιτσιά που μου άρεσε πολλά, τζαι μετά επήαμε Λάρνακα στο Άμμος μπιτς μπαρ για να δούμε κάτι παρέες μας που εννα παίζουν τζιαμέ. Εν ωραίο μέρος. Είσιεν πολλούς φλώρους αλλά χου κέαρς. Η ορχήστρα εν πολλά καλή, να πάτε. Εν ένας καταπληκτικός σαξοφωνίστας, πιανίστας, μπάσο, κιθάρα, ντράμς τζαι παίζουν τζαζ & φανκ. Έσιει πολλύ τζάμινγκ. Ο σαξοφωνίστας εν απίστευτος! Απ' ότι ξέρω εν του Μπέρκλι. Ο πιανίστας άρεσε μου πολλά επίσης. Ο κιθαρίστας εθύμησε μου πολλά τον αρφό μου. Ασυνάρτητα σόλος, νεκατωμένες ιδέες και λίγες. Ο μπασίστας ήταν πολλά λιτός κατ' εμένα. Ο ντράμερ υπέροχος επίσης (Αν δεν φουμίσουμε το δικό μας.....)
Τζαι πριν έρτουμε σπίτι εκάμαμε το absolute κυπριακό παρκάρω-πάστο-round-about-του-λιμανιού-τζαι-τρώω-σάντουιτς-που-το-Μαραντόνα-η-ώρα-2-το-πρωί thingy. Αχχχ, ωραία ζωή..Ζήτω η ελευθερίααααααααα!!!

Είδαμεν τα ούλλα σήμερα..

ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!

Μα εν να μας πελλάνουν τέλεια που θέλουν? Όπως εθκιάβαζα για τα five year plans του Στάλιν για την εξέταση που έχω αύριο, εβαρέθηκα τζαι είπα να πάω να κάμω κανένα διάλειμμα. Πάω κάτω τζαι ως ευσυνείδητος πολίτης που είμαι έκατσα να διαβάσω εφημερίδα (τα αθλητικά). Όταν ετέλειωσα με τα αθλητικά είπα να τσεκάρω να δώ αν είχε τίποτε ενδιαφέρον, τζαι έπεσα πάνω σε ένα άρθρο που λαλεί πως σύμφωνα με μια τούρκικη εφημερίδα, μια οργάνωση στο Βέλγιο εν να δώκει στον Ερτογάν (πρωθυπουργός της Τουρκίας) βραβείο Ειρήνης, Ελευθερίας τζαι Δημοκρατίας! Επιάν μας στο περιπέξιμο οξά εν η ιδέα μου? Εν είναι η Τουρκία που έπιασε παράνομα την μισή Κύπρο? Γιατί εν εδώκαν τζαι του Bush βραβείο Ειρήνης? Μόνο εγώ βλέπω την ειρωνεία?