Σήμερα νιώθω...

Ένα πανέμορφο τραγούδι που πάει πολλά με βροχερό καιρό, ελαφρά μελαγχολία και προαιρετικά άστεγους και Νέα Υόρκη.

Απογοήτευση

Εν 6 το πρωί. Έσιει ούλλη νύχτα που είμαι όξυπνος. Έχω 2 εξετάσεις η μια πίσω που τη άλλη σε 4 ώρες. Για καμιά που τες 2 εν είμαι προετοιμασμένος. Εν διαβάζω όμως. Περιμένω. Μισώ τον εαυτό μου άμα κολλά ο νους μου κάπου και εν μπορώ να κάμω τίποτε άλλο. Περιμένω. Εν άντεχα άλλο να εν κολλημένος ο νους μου πάνω της ούλλη μέρα τζαι αποφάσισα να της μιλήσω σήμερα για να ξέρω και γω τι γίνεται. Έστειλα της μύνημα η ώρα 9 και λέω της θέλω να σου μιλήσω. Λαλεί μου κάμνω μια ομαδική εργασία με κάτι συμμαθητές μου τωρά, να σου πω που εννά τελειώσω. Η ώρα 1 λαλεί μου ετέλειωσα, έρκουμαι. Όπως ήρτεν έφυεν γιατί επιάσαν την τηλέφωνο και είπαν της ότι κάτι εξεχάσαν να κάμουν στην εργασία και λαλεί μου πάω πίσω να τελειώσουμε και έρκουμαι. 1, 2, 2μιση και γω περιμένω. Μήνυμα: Έρκουμαι σε λλίο, συγγνώμη. 3, μήνυμα: εννά αρκήσεις να τζοιμηθείς? Θέλω ακόμα λλίο χρόνο. Εν θα τζιμηθώ, τέλειωσε τζαι έλα. 4, 5, 6. Περιμένω. Νευριάζω άμα με στήνουν. Ειδικά κάτι τέτοιες στιγμές. Απλά θέλω να το φκάλω που μέσα μου για να πιάσω το νου μου πισω να τον βάλω στα μαθήματα μου. Πόσο δύσκολο είναι να έβρεις 20 λεπτά για έναν άνθρωπο που υποτίθεται ότι νοιάζεσαι? Νιώθω πολλά βλάκας. Εν ξέρω τι να κάμω.

Η γεναίκα μου (του)

Η γεναίκα μου (του) εν 19 χρονών. Μάμμα Κολομβιανή, παπάς Χιλιανός, γέννημα θρέμμα Νέας Υόρκης. Προς μεγάλη μου έκπληξη, εν πανέξυπνη. Εν θκιάολος μαύρος. Παίζει πιάνο και λίγο κιθάρα, εν καρατίστρια, λατρεύει τους Πινκ Φλόυντ και τα καταθληπτικά κομμάτια πεγμένα με ακουστική κιθάρα. Απολαμβάνει τον Ευρωπαϊκό κινηματογράφο, μιλά αγγλικά, ισπανικά, γαλλικά, σπουδάζει εγκληματολογία, αγαπά τη δεκαετία του 60, εν αντράκι, αρέσκει της η ελαφριά ξανθή μπύρα και το κόκκινο κρασί και γενικά εν διαφορετική.

Εγνωριστήκαμε τυχαία στο λεωφορείο αρχές Φλεβάρη. Είχαμε μια καταπληκτική 40λεπτη συζήτηση και έπιασα το τηλέφωνο της για να φκούμε καμιά φορά. Αλλά επειδή ήμουν πολλά πιεσμένος με τα μαθήματα, τη δουλειά που εμάχουμουν να πιάσω (έπιασα την!!) και τη δουλειά που είχα εξεχάστηκα και η επόμενη φορά που εφκήκαμε ήταν μέσα Μαρτίου. Στις δεκαεννιά του Φλεβάρη εδεσμεύτηκε με τον αιμοβόρο αντίπαλο. Ήβρες φαϊ φάτο που λαλεί η παροιμία...Ννά μέστα μάθκια μου.

Εκάμαμε μια σύντομη ταινία μαζί για ένα διαγωνισμό, εγνωριστήκαμεν καλύτερα και ήρταμε αρκετά πιο κοντά. Είδα τες παραξενιές της, είδεν τες δικές μου κλπ.

Τα αρνητικά:
1. Έσιει φίλο
2. Σε ένα μήνα έρκουμε Κύπρο για 3 μήνες, οπόταν ότι είναι να κάμω πρέπει να το κάμω γλίορα.
3. Αν πάει καλά εννά πελλάνω 3 μήνες το καλοκαίρι.

Τα θετικά:
1. Είδα πως συμπεριφέρεται με τους φίλους της (εν τέλεια ντούτ) και με μένα εν διαφορετική. Με μένα εν γυναίκα. Άρα εν είμαι στο φρεντς ζόουν. Πολλές φορές νιώθω σίουρος, άλλες φορές όχι και τόσο.
2. Βρεθούμαστε πολλά συχνά και δείχνει να το απολαμβάνει.
3. Έχουμε απίστευτα κοινα, και ειδικά μικρά μικρά πράματα, λεπτομέρειες.
4. Ας είμαστε μαζί τζαι ας πελλάνω το καλοτζαίρι.

Είμαστεν 4-3 ως τωρά.

Το σχέδιον:
Μόλις έρτει η πρώτη ζεστή νύχτα πιάνω την τηλέφωνο τζαι λαλώ της: "Πόψε η ώρα 10 έρκουμε να σε πιάσω τζαι θα περάσεις τέλεια" τζαι κλείω το.
Η ώρα 9 πάω σε ένα πολλά όμορφο σημείο δαμέ κοντά στο σπίτι μου που εν τέλεια πάστον ποταμό. Απλώνω ένα σεντόνι χαμέ, βάλλω πάνω την κιθάρα μου, 15 τέλεια τραγούδια σε φάιλ, ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί και 2 ποτήρια.
10:00 πάω τζαι πιάνω την τζαι περπατούμε προς το σημείο χωρίς να ξέρει που πάμε. φτάνουμε τζιαμέ, Γεμώννω τα ποτήρκα κρασί τζαι λαλώ της "Δις ις γιορ πράιβειτ κόνσερτ. Σιτ μπακ, ρηλάξ, τερν οφφ γιορ σελλ φόουν εντ ηντζόει" (Το ηντζόει με ει γιατί εν ρήμα)
Τελειώνει η συναυλία μου, και μετά ότι νιώθω κάμνω. Μάλλον εν θα με κόψει ότι έσιει φίλο (προφανώς) γιατι εν δική μου, εν δική μου, εν δική μου τζαι γιατί είπεν μου ήδη ότι έννεν ερωτευμένη με τον φίλο της. Απλά ήταν καλύττεροι φίλοι χρόνια και επειδή σπουδάζει κάπου πολλά μακριά εν λλίο παράξενη η φάση. Αλλά ολα είναι πιθανά.

Ή ταν, ή επι τας!

Εννά πελλάνω! Πότε εννά βράσουν οι νύχτες???

Τι λαλεί το σχέδιο?? Καμιά εισήγηση??

Η συναυλία μας θα κλείσει έτσι:

...

Υπάρχει μια ελαφρά πρόοδος στην τύχη μου με τις γυναίκες. Τούντη φορά είμαστε στην ίδια χώρα, στην ίδια πολιτεία, στο ίδιο πανεπιστήμιο! Μεινίσκει μόνο να τη χωρίσω που το φίλο της...

Φταίω?

Που πότε εν λάθος να πιστεύκεις κάτι, να το υποστηρίζεις και να είσαι ειλικρινής? Μέχρι στιγμής ξέρουμε ότι είμαι λλίο διαταραγμένος, αρκετά ασταθής - επιπόλεος τζαι κυκλοθυμικός τζαι μερικές φορές ελαφρώς αναίσθητο ζώον. Και το αποτέλεσμα αυτού είναι το 95% των ανθρώπων που γνωρίζω εν με συμπαθούν γιατί είμαι πολλά χτηνό που την αρχή. Τζαι για τούτο φταίω αλλά πάλε εν το ελέγχο. Τζαι πίστεψε με τζαι μένα εκνευρίζω με πολλές φορές.

Έφκαινα που την καφετέρια του σχολείου μου με έναν παρέα μου τζαι βουρά μας μια παλαβή πασιά πουπίσω που πρόσφατα έκαμεν κλαμπ για τα δικαιώματα των γυναικών τζαι εν πολλά μπλεγμένη σε ένα αλλό πρόσφατα δημιουργημένο κλάπ που εν για τους γκέι. Για μένα τούτα εν πελλάρες. Άμα σέβεσε τον εαυτό σου τζαι ξέρεις τα δικαιώματα σου εν θέλεις με κλαπ με τίποτε. Τι σημαίνει ρε κουμπάρε δικαιώματα γυναικών τζαι κλαπ για τους γκέι? Που ζιούμε? Αν είσαι κανονικός άνθρωπος σέβεσαι τες επιλογές του άλλου. Με το ίδιο σκεπτικό ας κάμουμε κλαπ για τους στρέιτ, κλαπ για τα δικαιώματα των ανδρών, να έχουμε τζαι γουάιτ πήπολ αγουέαρνες μανθ (όπως έχουμε για μαύρους, λατίνους κλπ), μεν αγουέαρνες μανθ κλπ. Ναι, ιστορικά κάποιοι αδικηθήκαν. Επεχτήκαν πολλές ππουστιές εις βάρος των γυναικών, των μαύρων και πολλών άλλων. Τούτο σημαίνει ότι πρέπει να περάσει ο υπόλοιπος κόσμος τα ίδια? Νάμπου εν ο σκοπός? Να πάμεν ισοπαλία? Τζαι αφού σήμερα υποτίθεται, έχουμε ισότητα. Το μόνο που μπορούν να καταφέρουν είναι να το κάμουν παράνομο να εκφράζεσαι αλλά τι εκάμαμεν? Αν δεν καλλιεργηθούν κάποιοι γαδάροι ανθρώποι τότε χέσε μέσα. Αλλά συμφέρει στους πουπάνω πουπάνω να γίνει τούτο? Η λογική μου λαλεί μου ότι έσιεις μια σωστή κοινωνία όταν τα αυτονόητα εν χρειάζεται να τα κάμνεις νόμους.

Λατρεύω τις γυναίκες τζαι αρκετοί κολλητοί μου φίλοι εν γκέυ. Εν μου κάμνει διαφορά. Τζαι αστειεύκουμεν τζαι μιλούμε τζαι εν ούλλα μια χαρά. Άμα αυτοσαρκάζεσαι τότε σημαίνει ότι είσαι εντάξει με τον εαυτό σου.

Επίσης, οι μειονότητες που λαλούν ότι εν καλλίτερα τωρά με τη νομοθεσία που λαλεί ότι σε οποιοδήποτε σύνολο το 30% πρέπει να εν μειονότητες έχω να πω ένα πράμα: πούτσες μπλε. Δηλαδή έννεν ρατσιστικό να υποχρεούσαι να πιάνεις 30 στους 100 μειωνότητες. Ένας παππούλης καλαμαράς είπε σε μια σερβιτόρα στο εστιατόριο του που τον ερώτησε αν της είπε να καθαρίσει ένα τραπέζι παραπάνω μόνο τζαι μόνο επειδή εν μάυρη: Listen honey, I don't care if you are black, white, green, red or yellow or whatever. I only care about one color, green. As long as you make green for me I am happy with you.

Τελοσπάντων, λαλέι μας η πασιά ετοίμασα ένα ενημερωτικό πρεσεντέιτιον με το γουίμενς ράιτς κλαπ, ελάτε. Ο παρέας μου, που έσιει τες ίδιες απόψεις μαζί μου, λαλεί της εννά το ήθελα αλλά έχω μάθημα. Εγώ λαλώ της άι τζαστ ντόντ κέαρ. Τζαι λαλεί μου ετύπωσα τζαι σημαία της Κύπρου για σένα, είσαι αγενής. Τζαι λαλω της εκτιμώ το, αλλά εν αλλάσει κάτι. Έχω τζαι γω μάθημα επίσης, αν προτιμάς τούντη δικαιολογία. Σόρι αν σου έππεσε βαριά η προηγούμενη, εν άποψη μου. Τζαι επιράχτηκε η κορού. Καταλαβαίνω ότι εν πιο αποδεκτό να πείς μια διπλωματική μαλακία. Αλλά επίσης, σκέφτουμε ότι άμα πεις την αλήθεκεια, μπορεί να εν λλίο πιο βαρύ, αλλά τουλάχιστον ξέρεις τι πραγματικά σκέφτεται ο άλλος. Ακούεις μια πραγματική άποψη τζαι κάμνεις την αυτοκριτική σου αν θέλεις. Τζαι αν πραγματικά επίστεφκεν τζίνα που ελάλεν η χοντρούλλα τότε εν θα ήταν στα αρχίδια της ότι ελάλουν? Οξά εν πολίκλυ ινκορρέκτ να μου την πει κατάμουτρα?

Φταίω?

Σκι

Είσιεν το σχολείο μου εκδρομή σε ένα βουνό για σκι. $20 λεωφορειο, φαϊ, ενοικιο εξοπλισμού και μάθημα. Είσιεν 42 εισιτήρια και εξεκινήσαν να τα πουλούν την περασμένη παρασκευή ή ώρα 1 το μεσημέρι. Επήα τζιαμέ 1 ακριβώς τζαι είσιεν μια σειρά που δαμέ ως τζειπάνω. Εγώ εμέτρησα τους τζαι ήταν 59 τζαι λαλώ γαμώτο, τζαι να καρτερώ έν θα πιάσω. Τζαι επήα με βαριά καρδιά για φαϊ. Η ώρα 2 και 50 περνώ που το ίδιο σημείο τζαι που περιέργια ερώτησα αν εμείναν εισιτήρια τζαι είσιεν μείνει ένα. Τωρά τούτο εν τυχαίο??

Επήαμεν εχτές στο Σιόνι Μάουντεν στημ Πενσυλβάνια τζαι ένα θα σας πω. Την ώρα που έβαλα τα πόθκια μου πάστα πέδιλα τζαι άκουσα το κλικ που κουτσακώνει η μπότα πάνω στο πέδιλο ένιωσα κάτι. Ήταν 11. Το μάθημα μας ήταν 11 και 45. Δεν γαμιέται? Θα φκω παστο βουνό να κάμω ένα τεστ ντράιβ. Φκέλω πάστο πράμα που σε παίρνει πάνω τζαι με το που πατώ τα πόθκια μου χαμέ στην κορυφή του βουνού έπια τον κατήφορο τζαι επήενα. Ανάπτυσα, ανάπτυσα, ελύγισα τα γόνατα μου γιατί εθώρουν τους άλλους που έτσι εκάμναν τζαι εφώναζα "φύετε που ομπρός μου! ενιξέρω να σταματώ!" Εφέφκαν ούλλοι ώσπου ένα μωρό έππεσε μπροστά μου. Αμαν! Τι καμνώ τωρά? Ούτε να σταματώ ξέρω, ούτε να κλώνω! Επετάχτηκα τζαι έππεσα χαμέ τζαι ετσαβαλλώθηκα αξιοπρεπώς στη μέση της πλαγιάς. Δεν πτοούμε όμως. Μαζεύω τα κομμάτια μου τζαι ξαναξεκινώ. φτάνω ως κάτω τζαι κατευθύνομαι ολόισια προς τον ποταμό, χωρίς να ξέρω να σταματήσω. Γύρνω τζαι ξαναππέφτω χαμέ τζαι σκοτώνουμε. Αλλά αρέσκει μου! Τζαι τούτο εν σπάνιο για μένα επειδή εν είμαι ανθεκτικός στον πόνο (βλέπε πούττος).

Τελοσπάντων, έκαμα το μάθημα μου. Έμαθα να κλώνω, να σταματώ, να ελαττώνω .... .... Αλλά η πλάκα ήταν ότι στο μάθημα είπεν μας το πίτσα τζαι φρεντς φράις! Όπως το Σάουθπαρκ! Εκατέβεννα το βουνό συνέχεια. Επήεννα πιο ψηλά τζαι πιο ψηλά στην πλαγιά τζαι επελλοβούρουν τζαι έκλωνα τους βλάκες που εμπέναν μπροστά μου. Εν εκατάφερνα όμως να πηαίνω αργά στον κατήφορο.

Την τελευταία φορά εφκήκα πολλά ψηλά, τζαι όπως εκατέβηκα που το τελεφερίκ, ένας βλάκας ινδός είσιεν σταματήσει στο κατήφορούι που σου διά ταχύτητα τζαι εγώ εν ήξερα να σταματήσω κ έδωκα πάνω του. Τζίνος έδωκε πάνω σε άλλο, που έδωκε πάνω σε άλλη, που έδωκε πάνω σε άλλη τζαι εκατεβήκαν τζαι οι 4 το βουνό με τον κώλο τζαι γω πουπάνω εφώναζα Μάι Μπάτ!

Ξεκινώ και γω θριαμβεφτικά την τελευταία μου κάθοδο. Εν θα έκαμνα πίτσα τούντη φορά. Θα κατέβεννα ούλλο το βουνε φρέντς φράις για να πιάσω την πιο ψηλή ταχύτητα. Βλαστά ένας ομπρός μου, προσπερνώ τον. Άλλος, προσπερνώ τον. Τρίτος ππεζεβέγκης. Πάλε προσπερνώ τον. Σε κάποια φάση ππέφτει μια κορού μπροστά μου. Πάω να την προσπεράσω και ππέφτει μια άλλη μαννή μπροστά μου και προσπαθώ να σταματήσω αλλά έδωκα πάστο σακκάκι της (που της έφυεν πάστο βουνό της τζιμισμένης) τζαι φέφκω που τα πέδιλα, εκτοξέυκουμε στον αέρα τζαι νιώθω για 2 δευτερόλεπτα να πετώ (η ράσιη μου βλέπει το βουνό και τα μάθκια μου τον ουρανό). Επροσγειώθηκα στο έδαφος με τη κκελλέ τζαι ετρίφτυκα στο σιόνι για καμία 20αρκά μέτρα. Άου. Εζαλίστηκα τζαι εθολώσαν ούλλα. Έμεινα για λλίο χαμέ τζαι εσηκώθηκα με πείσμα. Εν θα τελειώσει έτσι. Ήμουν στη μέση της πλαγιάς. Κάποιος μου επέταξεν τα πέδιλα μου. Ξαναβάλλω τα. Τζαι αναπτύσω. Πάω, πάω, πάω. Ήμουν ζαλισμένος και έν είχα ούτε πλήρη αντίληψη, ούτε πλήρη έλεγχο και αποφάσισα ότι θα πήγαινα ως τζιαμέ που τελειώνει το χίονι, θα επετάσσουμουν και θα προσγειώνομουν στο πλακοστροτο και θα εμαννέφκαν ούλλοι. Εν ξέρω γιατί επίστεψα ότι θα τα κατάφερνα. Εφτυχώς είσιεν έναν τύπο μεγαλόσωμο τζαι όπως εχτυπήσαν τα πέδιλα μου τζιαμέ που αρκέφει το πλακόστροτο τζαι εκτοξέφτηκα που τα πέδιλα μου εκούντησε με πίσω τζαι έκοψε μου τη φόρα. Αλλιώς σίγουρα θα έμπαινα στη βιτρίνα με τες μπότες.

Αλλά άρεσε μου. Μετά που 21 χρόνια μπορώ επιτέλους να απαντήσω στην ερώτηση "Ποιο είναι το αγαπημένο σου σπορ?"

Κοτόπουλο με Βατόμουρα

Σήμερα όπως έρκουμουν που Νέα Υόρκη είδα κάτι που έψαχνα καιρό: Φάρμερς Μάρκετ, περίπου 20 λεπτά περπάτημα που το νέο μου σπίτι. Μιας και έχω κουζίνα τωρά, πατώ το κουμπί και κατεβαίνω. Μια τεράστια φρουταρία που έσιει τα πάντα που ούλλο τον κόσμο. Φρούτα, λαχανικά, ιταλικά, γαλλικά, ελληνικά, κινέζικα ... ... Τζαι ούλλα φρέσκα! Από κολοκάσι μέχρι σολωμό.

Που τη χαρά μου έφαα 60 δολάρια. Έπιασα 4 φιλέτα βοδινά, 3 στήθη κοτόπουλου, μακαρόνια βιδούες, ταλιατέλεςσ, ροδάκινα, μήλα, φορμόζες (πουρνέλες για τους μη κοτσινοχωρκάτες), βατόμουρα, λεμόνια, σπανάκι, σνόου πις, μανιτάρια άσπρα, μανιτάρια αναδρίκας, ιταλικό αλάτη θάλασσας, μίγμα 4 ειδών πιπεριών, φρέσκο δυόσμο, ρίγανη, καρύδια, τεριγιάκι, αυγά, κρεμύδια, σκόρδο και ιταλικό ελαιόλαδο. Νομίζω είπα τα ούλλα. Εσκέφτουμουν να κάμω κοτόπουλο με τεριγιάκι, αλλά μετά είπα να βάλω λίγη φαντασία και έφτιαξα κάτι που εφκήκε πολλά ωραίο και είμαι πολλά περήφανος!

Κόφκουμε το το κοτόπουλλο σε κυβάκια και τα κόκκαλα κ το λίγο κρέας που μένει βράζουμεν το για να κάμουμε δικό μας ζωμό κότας.

Βάλλουμε τες ταλιατέλες να βράσουν.

Τηγανίζουμε το κοτόπουλλο με 2 σκελίδες σκόρδο.

Προσθέτουμε τα μανιτάρια, μετά τα σνόου πης.

Βάλλουμε αλάτι και πιπέρι. Εγώ δαμέ βάλλω και ρίγανη γιατί αρέσκει μου άμα ψηθεί καλά και πιρκίζει λλίο.

Όταν κοντέψουν να ψηθούν ούλλα βάλλουμε και το σπανάκι.

Μόλις ξεκινίσει να μαρανίσκει βάλλουμε και τα βατόμουρα και όταν αρκέψουν να λιώνουν και να φκάλλουν κόκκινο χυμό προσθέτουμε μισό φλυτζάνι λευκό γλυκό κρασί.

Ήταν απίστευτο. Μέχρι και ο παρέας ο Δανός που εν αυστηρός κριτής απόλαυσε το πιάτο μου. Έδεσεν πολλά ωράια και η γεύση και το χρώμα. Ειδικά το γλυκό κρασί με τα βατόμουρα ήταν μμμμ! Είσιεν ένα ελαφρώς κόκκινο χρωματούδιν, ήταν μαλακό και λίγο γλυκόξινο. Θα το έφκαλλα φωτογραφία άλλα επεινούσαμεν πολλά. Για το βοδινό φιλέττο έσιει κανένας κάτι να προτείνει??