Monday, February 27, 2012

Ουτοπία

Τις τελευταίες μέρες με τα γεγονότα στην Ελλάδα εθύμωσα πολλά. Εν τραγική η κατάσταση. Πρέπει οι ανθρώποι να επαναστατήσουν. Ανεργία, πείνα, φτώχεια. Πως γίνεται το 95% να είναι δούλοι του 5% ? Γιατί το δεχούμαστε τούτο? Ότι και να πιστεύεις, κόκκινος, μπλέ, πράσινος δεν έχει σημασία. Το βίντεο τούτο έκαμε με να γεμώσω αισιοδοξία. Δείτε το, αξίζει τον χρόνο σας.

http://www.koutipandoras.gr/?p=533

Tuesday, February 7, 2012

Πάντα ήμουν ονειροπόλος


Πάντα ήμουν ονειροπόλος, ρομαντικός τζαι ένιωθα μέσα μου πολλά όμορφα πράματα. Σήμερα βλέπω έξω που το παράθυρο μου χιόνι. Ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα που μας προσφέρει η φύση. Έκαμεν τούντον τόπον που με φιλοξενεί τόσους μήνες πολλά πιο όμορφο. Κάτασπρα τα πάντα. Η χαρά που ένιωσα με τούντην εικόνα εν η ίδια με την χαρά που νιώθω όταν βλέπω τη θέα που το δωμάτιο μου στην Κύπρο.

Εκατάλαβα ότι εν είμαι ο εαυτός μου σε τούντη χώρα. Εν ξέρω γιατί. Ένιωθα τόσο πολλά την ανάγκη να φύω τζαι να πάω μπροστά. Αλλά νομίζω εξέχασα το σακίδιο μου πίσω. Τζείνο που έχει πάνω πολύχρωμα αυτοκόλλητα, με φάτσες, με χρώματα, με παρέες, με ταξίδια της καθημερινότητας. Έφερα μαζι μου μόνο το πορτοφόλι μου, μόνο το σώμα μου. Εξέχασα ξαφνικά να ονειρεύκουμαι για τον κόσμο. Για εμάς. Πάντα ήταν για μας, έβλεπα πάντα τον άλλο στα μάθκια, τζιαι εδίουν του την ψυσιή μου. Γιατί χωρις τον σεβασμό τζαι την αγάπη για τα όνειρα των άλλων εν θα υπάρχει χώρος για τα δικά σου όνειρα. Έτσι νιώθω. Δαμέ όμως ούλλα εν μικρά, ψεύτικα. Σκεύτουμε μόνο την δική μου την πάντα. Το μέλλον μου. Να βάλω πράματα μες το cv, να πιάσω καλύτερους βαθμούς που τον δίπλα, να ντυθώ καλά, να φκώ έξω, να πιώ, να μεθύσω για να ζήσω τη φοιτητική ζωή. Φοούμε να μιλήσω. Μήπως τζαι εν φανώ κούλ. Μήπως τζαι μείνω έξω που την παρέα χωρίς φίλους. Επειδή ξέρω ότι πάντα ήμουν τυχερός τζαι ήμουν μες την παρέα με τους ανθρώπους που σκέυτουνται τζαι αγαπούν τζιαι ονειρεύκουνται. Ο φόβος μου ότι εν να είμαι μόνος μου γιατί εν θα έβρω έτσι ανθρώπους δαμέ έκαμεν με να γίνω ένα με τη μάζα.

Απλά σκεύτουμε ότι ούλλα εν ψεύτικα τζαι πρέπει να τα κάμω για να μπόρω μετα να πάω πάρακατω. Να ζήσω. Να συνεχίσω στην Αμερική με τον φίλο μου που με κάμει αληθινό, τζαι να καταλήξω στη Κύπρο να δουλέφκω τζαι να προσπαθώ να βοηθώ την χώρα που με έκαμε τούτο που είμαι για να της ανταποδώσω ότι μπορώ. Πραγματικά έτσι σκεύτουμαι.

Οι μόνες φάσεις που είμαι ο εαυτός μου είναι άμα μιλώ με τους δικούς μου, με τους φίλους μου ή είμαι με την αγάπη. Εν ξέρω τι γίνετε άμαν είμαι με άλλους. Κάποτε είμαι με άστεγους που μου ζητούν τσιγάρο τζιαι διώ τους τζιαι πιάνουμε κουβέντα γιατί νιώθω ότι μόνο τζείνοι εν αληθινοί τζαι πάντα μετά νιώθω καλύτερος άνθρωπος γιατί άκουσα έναν άνθρωπο που είχε κάτι να πεί. Κανένας εν έχει κάτι να πεί δαμε.

Κάποτε ονειρεύκουμουν για μας, για τους πάντες, για την αγάπη. Τωρά μόνο για τον εαυτό μου, μόνο για το καλό μου, για μένα. Πρέπει να αλλάξει τούτο. Έγινα ένα μαζι τους, εν είμαι εγώ. Έχασα τον δρόμο μου.

UK

Tuesday, December 6, 2011

Black Friday

Στην Αμερική, η Παρασκευή μετά τη μέρα των ευχαριστιών ονομάζεται Black Friday. Κάθε Black Friday λοιπόν, τα μαχαζιά ανοίγουν που τες 4 το πρωί και συνήθως έχουν πολλά καλές εκπτώσεις.
Πάει που λες μια γυναίκα σε ένα Walmart στην Καλιφόρνια και καρτερά στη σειρά που τη νύχτα για να αγοράσει σε πολλά καλή τιμή ένα Xbox. Έρκεται η ώρα, ανοίγει το Walmart, μπαίνει μέσα η κυρία και τζιαμέ που θωρεί ότι άλλοι πελάτες παν να πιάσουν τα Xbox, φκάλλει ένα pepper spray, ψεκάζει τους ούλλους, πιάνει το Xbox της, πληρώνει τζαι φέφκει. RESPECT!

Sunday, November 20, 2011

Πολλά αστείο!

Έπιασε διαμέρισμα ένας φίλος μου και επήα να το δω. Πάω που λες, πολλά ωραίο το διαμέρισμα και ύστερα που λλίο λαλεί μου να σου δείξω κάτι στο ίντερνετ. Άφτει το λάπτοπ, εν έβρισκε το δίκτυο για να ενωθούμε. Εδοκιμάσαμε τα πάντα και εν το έβρισκε. Πιάνει λοιπόν τον ιδιοκτήτη ο παρέας και λαλεί του:
- Εν δουλεύκει το ίντερνετ. Εχτές τη νύχτα εδούλεφκε μια χαρά, σήμερα τίποτε.

Και απαντά ο ιδιοκτήτης:
- Άψε τα φώτα.
- Α?
- Άψε τα φώτα. No lights, no internet.

Μπαμ! Θέλω πολλά να μάθω τι εσκέφτετουν τούτος ο λεβέντης ο ηλεκτρολόγος που εσχεδίασεν το σπίτι. Αυτά είναι. No lights, no internet.

USA

Tuesday, November 15, 2011

Απ γιουρ άς, Γερμαναρά του κερατά

Έσιει έναν μάθημα που εν το πάω ίντζαν επειδή η τούτορ εν μαννή τζιαι βαρκούμαι τους ηλίθιους ανθρώπους. Για αυτό όπως ο κάθε άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του, γράφω την κανονικά τζιαι άμαν μου απευθύνει τον λόγο περιπαίζω την. Πάω που λαλείς στο μάθημα τζιαι κάθουμαι υπομονετικά στην γονιούδαν μου περιμένοντας να πάει ακόμα μια ώρα της ζωής μου του κώλου. Ξαφνικά ακούω μιαν συζήτηση πίσω μου πολλά νεκατσιαστικήν. Γυρίζω με στυλ τζαι χάρην τζιαι λαλώ τους με την ψευτοεγγλέζικη προφορά «Ένιξέρω για τι μιλάτε αλλά ακούετε σαν να κάμετε εμετό». Θυμώνετε ο παρέας ο ξανθός ο βόρτος τζιαι λαλέι μου εν Γερμανικά τζιαι εν μια πολλά όμορφη γλώσσα. Λαλώ του έκαμα τζιαι εγώ Γερμανικά μια φάση αλλά επιμένω ακούεται σαν εμετός. Σικιρτισμένος όπως ήταν κάθετε δίπλα μου γιατί εν είχε άλλο τόπο. Λαλεί μου πόθεν είσαι? Τσούπερν λαλώ με πάθος τζιαι περιφάνιαν. Έν απαντά (ευτυχώς εν ήξερεν εντα σκατόρατσα είμαστεν) . Φκάλω τις σημειώσεις μου – μια κόλλα τσαλακωμένη γραμμένα στο χέρι με γράμματα όπως τις παθκιές της όρνιθας. Θωρεί με τζιαι γελά που κάτω που κάτω. Φκάλει τα φάιλ του, τικετούες ποδά ποτζιεί, γραμμένα στο κομπιούτερ, συσταρισμένα όμορφα. Τζιαι λαλώ του σοβαρά? Παίζεις μου τον οργανωμένον? Τζιαι νέφκω του απέναντι, ο παρέας ο ασιάτης κούλ με το i-pad του να παίζει με τα κουμπούθκια.Γυρίζω πάνω του τζιαι λαλώ του, who is the superpower now bitch?

UK

Wednesday, November 9, 2011

Η που**** η γειτόνισσα μου

Τούτη η πουτάνα η γαμοσιήστω η γειτόνισσα που μεινίσκει πουπάνω μου έκαμε παράπονο στο σποιτονοικοκύρη ότι έπαιξεν σήμερα το ξυπνητήρι μου η ώρα 830 και ήταν πολλά δυνατό. ΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!! Τζίνη που κάμνει χούβερ μετά τα μεσάνυκτα και νιώθω λες και εξεκίνησε μηχανή τζετ πουπάνω μου εν οκ. Η καρτάνα, ο πούτανος. Έντζεν η ώρα 5 που έπαιξε το ξυπνητήρι μου ρε υπανθρώπινο ον. Τζαι εν κανούν τα άλλα ούλλα, επήεν τζαι είπεν ότι έπεζα πολλά δυνατή μουσική που τες 830 για πολλή ώρα. Η παλαβή. Το ότι το ξυπνητήρι μου εν τραγούδι εμετάφρασεν όπως έθελε η μαλακισμένη. Τζαι τωρά παίζεται να μου δώκουν γόρνινγκ και επειδή έχω είδη ένα δικαιούνται να μου κάμουν έξωση. Λες και εν με εκανούσε ούλλο τα άγχος που έχω με τα σχολεία και τα δίδακτρα και τα λεφτά και τα μαθήματα.

Κατά τα άλλα τούτη ήταν μια καλή ευκαιρία να βρίσω στα κυπριακά σε σημείο μεγάλης ηδονής.

Η σάγλισσα, η άσχημη

USA

Tuesday, November 8, 2011

Ξανά π΄αρκης

Έν άντεξα εχτές τζιαι εμίλησα της που σκάιπ. Ε, ήταν να πελλάνω. Έν ήταν καλά, έκλαιε τζιαι ελάλε μου ότι εν ξέρει τι της γίνεται. Να μεν σας τα πολυλογώ εψιλοήβραμεν τα, μετά που λίο που εμιλήσαμε άρκεψε να χαμογελά τζαι εθώρουν την αγάπην μες τα μάθκια της. Τούτη φοάτε ότι εν θα μπόρει να κάμει πράματα μακριά μου τζιαι να περνά καλά τζιαι εξέχασε πόσο χαρούμενη εν μαζί μου. Τις τελευταίες μέρες εκλαίουμουν στους φίλους μου όπως την παρατημένη την κοτζινοχορκατούν που την άφηκεν ο παρέας για τη γειτόνισσα. Εν μπορώ να με έτσι, την επόμενη φορά που εν να μου κάμει μουσκουρούθκια ένα τα παραιτήσω τζιαι κανεί, αν δεν μπορεί να εκτιμήσει την αγάπη μου εν αξίζει. Ότι πρέπει να κάμουμεν τζιαι μια περίοδο μόνοι μας εν αλήθκεια, αλλά οι τωρα, ασε να χαρούμε λίο τη ζωή μας στην Αγγλία μαζί τζιαι μετά. Ευχαριστώ για τη στίριξη.

UK