I'm gonna be a student in New York baby yeah!!

Well, not exactly New York but it sure is close. Εψές εξάπλωνα πάστον καναπέ μου τζαι έπαιζα πάστο λάπτοπ ώσπου ξαφνικά.......

You have a new mail λαλεί το Gmail .. . . . .. .



αννοίω το . . ... . . .. .. .. ...



και........



Dear Michalis, your application has just been processed. I am glad to inform you that you have been awarded an academic scholarship of $19000....

Επαλάβωσα, εξαναδιάβασα το. Εβεβαιώθηκα ότι ήταν αλήθκεια τζαι εξεκίνησα τζαι επερπάτουν μέστο σπίτι τζαι ετραγούδουν " Start spreading the news, I'm leaving today ... ". Είπα το στους δικούς μου, του παπά μου εψιλογύρισεν του γιατί εν θέλει να πάω Αμερική. Ούλλοι οι φίλοι μου ήταν κρατημένοι τζαι εν είχα κάποιον να το μοιραστώ οπόταν έστειλα τους ούλλους μυνήματα. Τέσοσπάντων επέλλανα που τη χαρά μου τζαι ακόμα εν το πιστεύκω ότι εν αλήθκεια.


Ο λόγος που σιέρουμαι πάρα πολλά είναι απλός. Νιου Γιόρκ. Το Φεαρλεη Ντίκινσον εν στο Τηνεκ στο Νιου Τζέρζι αλλά εν μόνο 20 χιλιομετρα που την Αστόρια, το Μανχάτταν κλπ. Ντάξει, εν θα είμαι μέστην πολη αλλά εννά είμαι κοντά. So I'm thinking, εν σαν να πηγαίνεις που την Αγιάναπα στο Ξυλοφάου αχαχαχαχα.... Τα λεωφορεία επίσης δουλέυκουν ως τες 2 το πρωί. Τζαι πουκάτω εν ένας χάρτης που δείχνει σημαντικές τοποθεσίες.

Im so excited! See ya

Γκρίκ Άιντολ

Είμαι καλά. Επεράσεν καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα στο μπλόγκ. Ετελειώσαν οι εξετάσεις (όπου να σαι φκαίνουν τα αποτελέσματα) τζαι επειδή εν είχα τίποτε καλύτερο να κάμω είπα να ασχοληθώ με κάτι δημιουργικό για να περάσει ο στρατός. Γι αυτό είπα να ξεκινήσω καράτε. Που μιτσής άρεσκεν μου όπως τζαι σε ούλους τους σώφρονες ανθρώπους να παρακολουθώ τη Ζήνα τζαι τον Ηρακλή στον αντέννα τζαι στο ενδιάμεσο εττοπουζιαζούμασταν με το αδέρφιν. Ωραίες εποχές. Επήα λοιπόν μάθημα τζαι εν με ενθουσίασε. Ε τζαι πάνω στο άππομα, πάνω στην απόγνωση μου, στην βαρεμάρα μου επήα τζαι εδήλωσα συμετοχή στο γκρίκ άιντολ. Ε λάλω τζαι εγώ τραουδώ καλά,είμαι τζαι ωραίος (φτανοκομμένος όπως λαλούν τζαι στα χωριά μας) γιατί όι?(αν τζαι πάντα εν μου αρέσκαν τούντα πράματα) Ε τζαι τωρά μετά που 2 οντισιόν,μιαν στη Λευκωσία τζαι μιαν ης τας Αθήνας είμαι στους 150 που τους 5000 που ούλη την Ελλάδα τζαι την Κύπρο τζαι ένα παω μεθαύριο για να ξανακάμω οντισιόν για να περάσω στα λάιβ. Εν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες για τις εμπειρίες μου. Απλά να σας πώ ότι έσχει που τα καλά ανθρώπους που πιστεύκουν ότι μπορούν να γίνουν μεγάλοι τζαι τρανοί τζαι στάρζ. Ρε μα περιπέζουν μας? 16χρονα που εν έτοιμοι να αφήκουν το σχολείο για το γκρίκ άιντολ?! Ένιγουει τζιαμέ που επήα για να περάσω καλά, να φύω που το στρατό για λίο να ζήσω μια πολλά διαφορετική εμπειρία ξαφνικά άρκεψε να με κόφτει τζαι να αγχώνουμε τζαι να νευριάζω γιατί έν θέλω να με λούζερ τζαι εν είμαι έτοιμος για να πάω στην οντίσιον. Εν επήα γιατί θέλω να γίνω διάσημος η πλούσιος. Πάμε πάρακατω. Με τη γυναίκα μου είμαι πολλά ευτυχισμένος αλλά σύντομα έν να πάει να σπουδάσει τζαι εν ξέρω αν θα το αντέξουμε. Πέντε μήνες μαζί για μένα εν πολλά σπουδαίο πράμα. Η βοήθεια σας είναι ευπρόσδεκτη.
Υ.Γ. Ούλλοι μες το στρατό επελλάναν μας με την Τζούλια. Ακούεις συνέχεια το όνομα της τζαι κάτι για σαμπάνιες. Ως τζαι οι μόνιμοι ελισσιάσαν πάνω της. Γότ δε χέκ?

I got accepted!!!!

Hooray!! Επιαν με το Evansville με $16500 το χρονο υποτροφια!! Οι υποτροφίες που διούν στους internationals εν από $5000 μέχρι $15000 τζαι εμέναν εδώκαν μου $16500! They Want ME!! Έστω και αν προτιμώ να με πιάσει το άλλο στη Νέα Υόρκη, πάλε έκαμα πολλή χαρά. Περιμένω τζαι απαντήσεις που τες άλλες μου επιλογές. Έχω πολλή αγωνία.

Εν τα κατάφερα να κάμω αίτηση στο CUNY άρα το FDU εν η τελευταία μου ελπίδα για να σπουδάσω Νέα Υόρκη. Αχ τζαι αν πάω...Broadway, Times Square, Manhattan, Blue Note, Alice Tully Hall, New York Pizza, Astoria...(Κάπου κάπου πρέπει να θυμούμαι ότι εν για σπουδές που πάω) Εννά πάω να έβρω τζίνο τον καλαμαρά που έσιει το Kyklades Tavern τζαι εννά παίζω τζιαμέ κάθε Σαββατοκυρίακο τζαι εννά είμαι ο "φοιτητής που την πατρίδα". Εννα κάμνω μαθήματα στον Richard Boukas. Άτε μάνα μου!!! Θέλω μόνο εν ΟΚ τζαι ένα presidential scholarship $20000.

Επίσης...ρεεε το καλοκαίρι εν κοντά! Τελειώνει τούτος ο εφιάλτης που ζω τον τελευταίο ενάμιση χρόνο!! ΌΛΕ! Ελπίζω μόνο να μου εμείναν αρκετά ζωντανά brain cells. Επαλάβωσα τέλεια. Εν με αναγνωρίζω τζαι προκαλώ μου τζαι κατάθλιψη. 16 του Απρίλη φέφκω τζαι που τη ΣΜΕΦ τζαι πάω Μαθκιάτη μίσσιη μου. Τέλοσπάντων να πα να γαμηθεί ο δήθεν στρατός που μας λαλούν ότι έχουμε. Το μόνο που κάμνει είναι να μας τρώει χρόνο, χώρο τζαι χρήμα.

Επίσης ερωτεύτηκα μια ξανθούλλα ένα χρόνο πιο μεγάλη μου, την Έλενα. Εν τέλλια του στυλ μου. Ασυνήθιστη, ίσως παράξενη, γλυκιά, ξεχωριστή, μοναδική. Όπως και να χει more on that later on...

Τέλος, πρέπει ούλλοι να πάτε στο Black Pearl στο λιμάνι της ΑγιάΝαπας γιατί εν πάρα πολλά ωραία

* Updates *

1. Θέλω ΔΙΑΚΟΠΕΣ! Τούτη η ρουτίνα σκοτώνει με! Πρέπει να πάω κανένα ταξίδι.

2. Τέλος οι αιτήσεις!!!

Μέχρι στιγμής έχω $14000 το χρόνο υποτροφία που το Evansville τζαι $7000 που το St. Cloud τζαι hopefully more will come

Got to go!

Έφοδος

«Ρε, ξύπνα!»

…Άργησα. Πρέπει να βιαστώ. Προσεκτικά να μην ξυπνήσουν οι υπόλοιποι. Έφτασα. Αβάσταχτο κρύο, σιωπή. Η ίδια παγερή εικόνα. Σαν μια φωτογραφία. Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι από χθες είναι ακριβώς αυτή η εικόνα. Βλέπεις, μετά από τόσες ώρες εδώ μαθαίνεις με την παραμικρή λεπτομέρεια τι βλέπει κάποιος έξω από το τζάμι. Τα δέντρα, τα κτίρια, τις σκιές…

Δεν πρέπει να αποκοιμηθώ. Είμαι εντελώς μόνος με τις σκέψεις μου. Μ΄αρέσει να προγραμματίζω και να φαντάζουμε το μέλλον μου. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να καθησυχάζω τον εαυτό μου. Με την ελπίδα πως αυτό κάποτε θα τελειώσει η νύχτα εναλλάσσετε με νύχτα. Αυτός ο κόσμος, ο κόσμος που ζω δεν κοιμάται ποτέ. Ξέρεις.. είναι το ‘καθήκον’ μας.. Πολλές φορές αυτό βοηθά γιατί ο ένας συμπαραστέκεται στον άλλο. Εδώ δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί. Υπάρχουν οι ΄ανώτεροι΄και..εμείς. Στο ίδιο καζάνι..όλοι.
Επιτέλους ήρθαν τα παιδιά.

-Tι γίνετε ρε, είσαι καλά?
-Kαλά,κρυάδα
-Eφκήκεν?
-Kόμα
-Γαμώτο, αν γίνει τίποτε… ξέρεις
-Eντάξει

Ξανά μόνος. Χτυπά το κινητό. Εκείνη. Χαμογελώ. Δεν κοιμήθηκε ακόμα, με σκέφτετε, θέλει να μου μιλήσει. Η φωνή της ακούγετε ζεστή. Η ζεστασιά της μου λείπει, κάποτε είναι πιο εύκολο να μην μιλώ με τους έξω γιατί θυμώνω που στερούμε τόσα για προ καιρού πουλημένα πιστεύω. Αλλά όχι με εκείνη. Ξέρω πως αν με δει θα με τιμωρήσει, τον έχω γραμμένο.

-Αγάπη μου κοιμήθου, εν χαράματα, μιλούμε αύριο. Μεν με σκεφτεσε τωρά, μια χαρά είμαι
-Εντάξει, υπομονή…

Ακούω βήματα. Βάζω βιαστικά το τηλέφωνο στη τσέπη. Η φωνή μου σπάει την νεκρική σιωπή.

-Άλτ ιση
-Έφοδος.

Ελένη

“Τ’ αηδόνια δε σ’ αφήνουνε

να κοιμηθείς στις Πλάτρες”.

Αηδόνι ντροπαλό, μες στον ανασασμό των φύλλων,

σύ που δωρίζεις τη μουσική δροσιά του δάσους,

στα χωρισμένα σώματα και στις ψυχές

αυτών που ξέρουν, πως δε θα γυρίσουν.

Τυφλή φωνή, που ψηλαφείς

μέσα στη νυχτωμένη μνήμη

βήματα και χειρονομίες

δε θα τολμούσα να πω φιλήματα

και το πικρό τρικύμισμα της ξαγριεμένης σκλάβας.

“Τ’ αηδόνια δε σ’ αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες”.

Ποιες είναι οι Πλάτρες;

Ποιος το γνωρίζει τούτο το νησί;

Έζησα τη ζωή μου ακούγοντας

ονόματα πρωτάκουστα:

καινούργιους τόπους, καινούργιες τρέλες

των ανθρώπων ή των θεών.

η μοίρα μου που κυματίζει

ανάμεσα στο στερνό σπαθί ενός Αίαντα

και μιαν άλλη Σαλαμίνα

μ’ έφερε εδώ σ’ αυτό το γυρογιάλι.

Το φεγγάρι βγήκε απ’ το πέλαγο σαν Αφροδίτη.

σκέπασε τ’ άστρα του Τοξότη,

τώρα πάει να‘βρει την καρδιά του Σκορπιού..

κι όλα τ’ αλλάζει.

Πού είναι η αλήθεια;

Ήμουν κι εγώ στον πόλεμο τοξότης

το ριζικό μου, ενός ανθρώπου που ξαστόχησε. Αηδόνι ποιητάρη,

σαν και μια τέτοια νύχτα

στ’ ακροθαλάσσι του Πρωτέα

σ’ άκουσαν οι σκλάβες Σπαρτιάτισσες

κι έσυραν το θρήνο,

κι ανάμεσό τους-ποιος θα το ‘λεγε-

η Ελένη!

Αυτή που κυνηγούσαμε χρόνια στο Σκάμαντρο.

Ήταν εκεί, στα χείλια της ερήμου,

την άγγιξα, μου μίλησε:

“Δεν είν’ αλήθεια, δεν είν’ αλήθεια” φώναζε.

“Δεν μπήκα στο γαλαζόπλωρο καράβι.

Ποτέ δεν πάτησα την αντρειωμένη Τροία”.

Με το βαθύ στηθόδεσμο, τον ήλιο στα μαλλιά,

κι αυτό το ανάστημα, ίσκιοι και χαμόγελα παντού..

στους ώμους, στους μηρούς, στα γόνατα

ζωντανό δέρμα..

και τα μάτια με τα μεγάλα βλέφαρα,

ήταν εκεί, στην όχθη ενός Δέλτα.

Και στην Τροία;

Τίποτε στην Τροία - ένα είδωλο.

Έτσι το θέλαν οι θεοί.

Κι ο Πάρης, μ’ έναν ίσκιο πλάγιαζε

σα να ήταν πλάσμα ατόφιο

κι εμείς σφαζόμασταν,

για την Ελένη δέκα χρόνια .

Μεγάλος πόνος είχε πέσει στην Ελλάδα.

Τόσα κορμιά ριγμένα

στα σαγόνια της θάλασσας

στα σαγόνια της γης

τόσες ψυχές δοσμένες στις μυλόπετρες,

σαν το σιτάρι.

Κι οι ποταμοί φουσκώναν μες στη λάσπη το αίμα

για ένα λινό κυμάτισμα για μια νεφέλη,

μιας πεταλούδας τίναγμα,

το πούπουλο ενός κύκνου,

για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.

Κι ο αδερφός μου;

Αηδόνι, αηδόνι, αηδόνι,

τ’είναι θεός; τι μη θεός; και τι τ’ ανάμεσό τους;

“Τ’ αηδόνια δε σ’ αφήνουνε

να κοιμηθείς στις Πλάτρες”.

Δακρυσμένο πουλί,

στην Κύπρο τη θαλασσοφίλητη

που έταξαν για να μου θυμίζει την πατρίδα,

άραξα μοναχός μ’ αυτό το παραμύθι,

αν είναι αλήθεια.. πως αυτό είναι παραμύθι,

αν είναι αλήθεια πως οι άνθρωποι

δε θα ξαναπιάσουν τον παλιό δόλο των θεών

αν είναι αλήθεια πως κάποιος άλλος Τεύκρος,

ύστερα από χρόνια,

ή κάποιος Αίαντας ή Πρίαμος ή Εκάβη

ή κάποιος άγνωστος, ανώνυμος που ωστόσο

είδε ένα Σκάμαντρο να ξεχειλάει κουφάρια,

δεν το ‘χει μες στη μοίρα του ν’ ακούσει

μαντατοφόρους που έρχουνται να πούνε,

πως τόσος πόνος, τόση ζωή πήγαν στην άβυσσο

για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.

Γιώργος Σεφέρης

Ο τελευταίος στίχος εν το θέμα μου για το πανεπιστήμιο του Σικάγο. Τούτο το ποίημα ήταν πάντα που τα αγαπημένα μου. Γιατί κάμνουμε τόσα μάταια πράγματα? Γιατί μας περιπαίζουν?

Το χάσμα των γενεών?

Εχτές επήα να κουρεφτώ στον παρπέρη του χωρκού μου. Ο παρπέρης του χωρκού μου (ο οποίος χρεώνει 8 ευρώ) μαζεύκει όλο τον καλό κόσμο στο μαγαζί του γιατί εν μονοπώλιο. Οι φιλοξενούμενοι του κουρείου χθες ήταν δύο 40ρηδες, τρεις 50ρηδες, ένας 60χρονός και δύο 20 χρονοι (incl. me).

Σε κάποια φάση ανοίξαν κουβέντα οι πιο μεγάλοι για το νόμο που λέει ότι θα απαγορευτεί το κάπνισμα. Οι 4 τους ήταν καπνιστές και οι 2 δεν εκάπνιζαν. Από εμάς τους μιτσιούς ο άλλος δεν καπνίζει τζαι γω είμαι στη φάση που το μείωσα πολλά με προοπτική να μεν καπνίζω καθόλου μέχρι τα Χριστούγεννα.

Λοιπόν έχασα κάθε ιδέα για τους γαδάρους χωρκανούς μου (εδώ δεν εννοώ ότι ούλλοι οι χωρκανοί μου είναι γαϊδούρια. Εννοώ ότι έριξα την ήδη χαμηλή εκτίμηση που είχα για τους συγχωριανούς που τυγχάνουν γαϊδούρια).

Η συζήτηση άρεσε μου πολλά γι' αυτό και τη γράφω παρακάτω όπως ακριβώς έγινε:

Οι πρωταγωνιστές:

Γ (υπ' αριθμόν 1,2,3)= Γάααααααρος
Σ= Συνομίλικος
Ε = Εγώ

Γ1: "Μα να πάω έξω να φάω τζαι να πιω τζαι την πότσα μου τζαι να μεν με αφήκουν να άψω τσιάρο??? Να φκαίνουν έξω οι μη καπνιστές!"

Τζαι απαντά ο καημένος ο συνομίληκος που έλειπε 2 και κάτι χρόνια από την Κύπρο και απ'ότι φαίνεται ξέχασε τη ξεροτζιεφαλιά κάποιων
Σ: "Εσύ που θέλεις να κάμνεις κακό στην υγεία σου να φκαίνεις έξω. Εν σου απαγόρευσε κανένας να καπνίζεις αλλα έννεν υπόχρεα τα μωρά τζαι εμείς να σε ανεχούμαστε"

Γ1: "Πρέπει να φυσούμεν το καπνό πας τα μωρά για να μάθουν που τα τωρά που εν μιτσιοί να πίννουν τσιάρο τζαι να μεν γινούν σαν εσάς που ννα μυαλίνουν τζαι να κάμνουν πρόβλημα" (δαμέ έφριξα)

Σ: "Αν μάθεις τα μωρά σου να καπνίζουν που τα 2 τους ώσπου να γίνουν 16 εννά χτυπούν ηρωίνη τζαι εννα τα γυρεύκεις"

Γ1: "Των κοπελλουθκιών μου έμαθα τους να έχουν νου!"

Γ2: "Εμείς οι Κυπραίοι ούλλα ξέρουμεν τα! Όπου την παλαβομάρα εννα την κάμουμε! Πε μου άλλον τόπο μέστην Ευρώπη τζαι μες τον κόσμο που κάμνουν έτσι παραξενιές. Στην Αγγλία, στη Γαλλία τζαι στην Ιταλία έχουν νόμους που σου απαγορεύουν να άψεις το τσιάρο σου άμα πάεις κάπου να φάεις?"

(Δαμέ εν άντεξα τζαι ξεκίνησα να γελώ πολλά δυνατά τζαι εμπήκα τζαι γω στην κουβέντα, αφού εκινδύνεψα να τες φάω)
Ε: Ρε κουμπάρε, μόνο στην Ελλάδα τζαι στην Κύπρο δικαιούμαστε ακόμα να καπνίζουμε σε κλειστούς χώρους. Είμαστε που τες λλίες χώρες στον κόσμο που ακόμα το επιτρέπουν.

Γ2: "Σιγά που εδεχτήκαν οι Εγγλέζοι τζαι οι Ιταλοί να μεν καπνίζουν μέσα."

Ε: "Εν είχαν επιλογή!!!! Εν νόμος! Εσύ αν θέλεις μεν δεχτείς αλλά πιέρωνε! Τζαι στο κάτω κάτω εν πολλά λογικό. Έν έσιεις δικαίωμα να δηλητηριάζεις τον αέρα του άλλου"

Γ3: "Δηλαδή που εννά πηέννω στο γάμο τζαι εννα τρώω τζαι να πίννω εν θα καπνίζω?"

Σ: "Να πιάννεις το ποτό σου τζαι το φαϊ σου τζαι να φκαίνεις έξω να καπνίζεις τζαι να χορεύκεις με τους φίλους σου."

Γ3: "Γιατί εν κάμνουν ξεχωριστούς τόπους για καπνιστές τζαι για μη καπνιστές?"

Σ: "Γιατί ούλλοι οι καπνιστές εννά πηέννουν σε τόπους καπνιστών τζαι επειδή εν η πλειοψηφία οι υπόλοιποι εν θα δουλεύκουν τζαι εννα γίνουν ούλλα χώροι καπνιστών τζαι που είμαστεν πούποτε."

Ε: "Επίσης αν θέλεις να φκεις με τη γυναίκα σου που εν έγκυος τζαι εσύ προφανώς εν θέλεις να φκεις έξω να καπνίσεις, που εννά πάτε?"

Γ1: "Εγιώ εννά πηέννω έξω, εννά πίννω την πότσα μου τζαι εννά πίννω τζαι τσιάρο. Τζαι έτσι όπως εννά είμαι μεθυσμένος ας έρτει κανένας να μου πει τίποτε τζαι εννά δει τι εννά πάθει"

Σ: "Δηλαδή εννά τους δέρνεις? Ξέρεις σε τι ποινή μεταφράζεται το ξύλο?"

Γ1: "Ρε κουμπάρε εννά είμαι μεθυσμένος μέστην Αγίανναπα η ώρα 3 το πρωίς τζαι εννά ρτει ο μπάτσος να μου πει σβήστο τσιάρο σου τζαι εννα υπακούσω? Εννα τον δέρω επειδή εννά είμαι μεθυσμένος."

Ε: "Τζαι αν έρτει τζίνη η ομάδα με τους 20 ΜΜΑΔήτες που γυρίζει μέστην πλατεία της Αγιάνναπας η ώρα 3 το πρωί εννά τους δέρεις τζαι τζίνους?"

Γ1: "Γιατί νάμπου κάμνουν τζίνοι νομίζεις? Ο Φανιέρος διοικά την Αγιάνναπα. Τζίνοι εν τζιαμέ για να τον γλέπουν τζίνο."

Ε: "Ναι αλλά εσύ εν είσαι ο Φανιέρος. Ο Φανιέρος αν καπνίσει σε κλειστό χώρο, μάλλον εν θα του πει κανένας τίποτε. Εσύ εννά τες φάεις!"

Γ1: "Ναι αλλά ο Φανιέρος εν θα δεχτεί έτσι νόμο."

Ε: "Εν ούλλα μέρος του σχεδίου. Τζαι στες άλλες χώρες έσιει μαφία. Τζαι ο Φανιέρος εν τζιαμέ επειδή αφήνουν τον να εν τζιαμέ"

Γ3: "Ούτε ο Γριστόφκιας εννά κάμει έτσι πράμα γιατί εννά τον κλέψουν τζαι τζίνο που εννα πεθάνει."

Τζαι δαμέ έπαψα να ασχολούμε. Έκοψα τα μαλλιά μου τζαι έφυα με μεγάλα ερωτήματα στο μυαλό μου. Πως γίνεται να σκέφτουνται έτσι κάποιοι ανθρώποι? Γιατί κάποιοι χωρκανοί μου πάντα εναντιώνονται σε κάθε πρόοδο/εξέλιξη? Εν καταλαβαίνουν ότι δηλητηριάζουν τα μυαλά των κοπελλουθκιών τους? Είδες ρε κουμπάρε τι κάμνει η μόρφωση?