Wednesday, June 3, 2009

Τι εν να γίνει με τούντους μιτσιούς?

Βλέπω καθημερινά τους σημερινούς μιτσιούς τζαι λυπούμαι τους. Εν κρίμα. Η ζωές τους εν πολλά διαφορετικές που εμάς στην ηλικία μας. Εν έχουν ζωή. Τι εν να θυμούνται ως παιδική τους ηλικία? Σε τι επίπεδο εφτάσαν τα παιχνίδια στο κομπιούτερ? Τα καρτούν που βλέπουν ούλλη μέρα?
Μαραζώνω όταν είμαι στη Λάρνακα, στην οποία έζησα τζαι μεγάλο μέρος της ζωής μου, στη Λευκωσία τζαι σε ούλλη τη Κύπρο τζαι εν βλέπω μιτσιούς να πελλαρίζουν μέσ
α στα χωράφκια, στα πάρκα, στους δρόμους. Παίρνω ως παράδειγμα τον αδερφό μου που εν 10 χρονών. Ούλλοι οι φίλοι του έχουν κινητά. Τούτο σημαίνει ότι η άλλοτε καθιερωμένη φωνή της μάμας που ακούει ούλλη η γειτονία για να πάεις σπίτι επειδή εν έτοιμο το φαί εν υπάρχει. Στέλλουν ούλλη μέρα μηνύματα ο ένας του άλλου σαν να τζαι έχουν κάτι ιδιαίτερο να πουν. Για να φύουν που σπίτι πρέπει να πάρουν άδεια, για να κάτσουν πρέπει να πάρουν άδεια, για να δουν τηλεόραση το ίδιο, για να διαβάσουν επίσης τζαι πάει λέγοντας. Καλάν τούτοι οι άνθρωποι κάποτε ένα πάν να σπουδάσουν? Να ψηφίσουν? Να έχουν κοινωνική ζωή? ΠΩΣ?
Όταν ήμασταν εμείς μιτσιοί εγυρίζαμεν ούλλη μέρα μες τους δρόμους με τα ποδήλατα τζαι ετρώαμεν τες χαμέ. Εν θυμούμαι περίοδο τότε τζαι τα πόδια μου να μεν ήταν μελανιασμένα. Επαίζαμεν ποδόσφαιρο στις αλάνες, εφωνάζαμεν, εκάμαμε φίλους….
Εσοκαρίστηκα μια μέρα που άκουσα τον αδερφό μου να λαλεί διαφημίσεις του Ορφανίδη στο μπάνιο! Κανονικά όμως, αγγουράκια τόσα το κιλό και τα λοιπά! Εγώ ετραγουδούσα τζαι ακόμα τραγουδώ μες το μπάνιο αλλά όι τζαι έτσι! Εν εμείς που φταίμε? Η κοινωνία? Οι γονείς? Τι στο δκίαολο?
Ένιγουέι ξεκίνησαν τα a-levels πάμε καλά, διαβάζουμεν. Επόμενη εξέταση τη Δευτέρα, Ιστορία ( το αγαπημένο μου) κορόιδο Μουσολίνι, Στάλιν, Επεκτατική πολιτική της Αγγλίας ( σκέψου! Κάμουμεν την ιστορία της Αγγλίας για Αγγλικές εξετάσεις γραμμένη που εγγλέζους! Προπαγάνδα)